O programa

O que esiximos

Seis esixencias concretas para que a vivenda volva ser un dereito e deixe de ser un negocio. Non dependen de quen goberne: dependen da forza que sexamos quen de xuntar.

Casas para vivir, non para especular

Unha casa é onde se fai a vida, non unha liña nunha carteira de investimentos. Cando a vivenda pasa a ser un produto financeiro, os prezos seguen o que poden pagar os investidores, e non o que gaña a xente.

Medidas

Restrinxir a compra de casas por fondos e empresas que non as usan para vivir.
Limitar as vivendas de uso turístico nas zonas de máis presión, empezando por Lisboa, o Porto e o Algarve.
Impostos progresivos sobre as casas que os grandes propietarios manteñen baleiras, e que o recadado vaia para a vivenda pública.

Un gran parque público de vivenda

Os países que mantiveron a vivenda a prezos accesibles fixérono cun gran parque público e cooperativo. En Portugal, a construción pública pasou de arredor de 4.500 vivendas ao ano nos anos 70 e comezos dos 80 a menos de 300 a comezos da década de 2010.

Medidas

Un programa público de construción e rehabilitación a longo prazo, con financiamento estable e plurianual.
Poñer os edificios públicos baleiros ao servizo da vivenda, en vez de vendelos a investidores privados.
Apoio ás cooperativas de vivenda e a alugueres accesibles permanentes, que nunca volvan ao mercado.

Seguridade: ningún desafiuzamento sen alternativa

Con contratos curtos e desafiuzamentos rápidos, quen aluga vive con medo: se reclama, arríscase a que non lle renoven o contrato. Sen seguridade, os outros dereitos quedan no papel.

Medidas

Contratos de aluguer cunha duración mínima de 10 anos, como reclaman os movementos pola vivenda.
Ningún desafiuzamento de familias vulnerables sen un realoxamento digno garantido.
Reverter as medidas que aceleran os desafiuzamentos en vez de protexer a quen vive na casa.

Alugueres que caiban no salario

En Lisboa, alugar un piso de dous cuartos custa máis ca un salario mínimo enteiro. Sen límites, cada contrato novo empurra o prezo cara arriba, e quen fai funcionar a cidade acaba expulsado dela.

Medidas

Alugueres de referencia por zona, ligados aos ingresos locais, cun teito obrigatorio nos novos contratos.
Limitar as actualizacións anuais dos alugueres a valores moi por baixo da suba dos salarios.
Protexer a quen ten hipoteca das subas bruscas da cota.

Dereitos colectivos para quen aluga

Soa, unha inquilina ten pouca forza fronte ao propietario. Xuntas, como edificio, barrio ou cidade, as inquilinas poden negociar de igual a igual, como fan as traballadoras na negociación colectiva.

Medidas

Recoñecemento na lei da negociación colectiva entre as asociacións de inquilinas e os grandes propietarios.
Protección contra as represalias para quen se organiza ou presenta unha queixa.
Apoio xurídico gratuíto para as inquilinas ameazadas de desafiuzamento ou vítimas de abusos.

Salarios, pensións e servizos públicos dignos

Entre 2015 e 2025, o prezo das casas subiu un 180 % e o salario mínimo un 72 %. A crise está nesa diferenza entre o que gañamos e o que custa unha casa.

Medidas

Subas de salarios e pensións por riba da inflación e ligadas ao custo real da vida, incluída a vivenda.
Servizos públicos de calidade en todos os barrios, e non só onde o chan é barato.
Transporte público barato e fiable, para que vivir máis lonxe non sexa un castigo.

Iniciativa Lexislativa Cidadá

A lei tamén é túa

Con 20.000 sinaturas, calquera grupo de cidadáns pode levar unha proposta de lei ao Parlamento. A Acampada pela Habitação, o movemento das acampadas, está a preparar unha e quere escoitarte: cal é o maior problema da vivenda e que cambiarías na lei?